සංයුක්ත නිකාය - සත්ති වර්ගය 5

රහතන් වහන්සේ ගැන වදාල දෙසුම. (අරහන්ත සූත්‍රය )

සැවැත් නුවර ජේතවන අසපුවේදීය.

එකත්පස්ව සිට ඒ දෙවියා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයේ මේ ගාථාව පැවසුවා.

“ යම් භික්ෂුවක් අරහත් කෙනෙක් වුනත් නිවන් මග සම්පූර්ණ කරන කෙනෙක් වුනත් , ආස්‍රවයන් ක්ෂය කරපු කෙනෙක් වුනත් , අන්තිම සිරුරු දරන කෙනෙක් වුනත් , ඒ උනාට ඒ භික්ෂුව “මම පවසමි ” කියල කියනවනෙ. “මට කියනව ” කියලත් කියනව නෙ? ( ඒ මොකද ?) 'ZZ

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ: “යම් භික්ෂුවක් අරහත් කෙනෙක් වෙලත් , නිවන් මග සම්පූර්ණ කරලත් , ආස්‍රවයන් ක්ෂය කරලත්, අන්තිම සිරුරු දරාගෙන ඉදලත් , “මම කියමි ” කියල කියනව තමයි . “මට කියනව ”කියලත් කියනව තමයි. ඔහු දක්ෂයි . ලෝකෙ ව්‍යවහාරෙ හොදට දන්නවා. ඒක ඔහුගේ ව්‍යවහාර මාත්‍රයක් විතරයි.”

දෙවියා - යම් භික්ෂුවක් අරහත් කෙනෙක් වුනත් නිවන් මග සම්පූර්ණ කරන කෙනෙක් වුනත් , ආස්‍රවයන් ක්ෂය කරපු කෙනෙක් වුනත් , අන්තිම සිරුරු දරන කෙනෙක් වුනත් , ඉතින් ඔහු “මම කියමි ” කියල ත් කියනව නම් “මට කියනව ” කියලත් කියනව නම් , එතකොට . ඒ භික්ෂුව යම්කිසි මාන්නයකට ඇවිල්ල නේද ඉන්නෙ? ''.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ: “ නෑ, මාන්නය ප්‍රහාණය කල කෙනෙකුට කෙලෙස් ගැට නෑ. ඒ මාන ගැට ඔක්කොම ඔහු නැති කරලයි තියෙන්නෙ. ඔහු ප්‍රඥාවන්තයෙක් . මාන්නය ඇතිකරන හැගීම් ඉක්මවා ගිහිල්ලයි ඉන්නෙ. “මම කියමි ” කියල ඔහු කිව්වත් “මට කියනව ”කියල ඔහු කිව්වත් , ඇත්තෙන්ම ඔහු දක්ෂයි. ලෝකෙ ව්‍යවහාරය හොදට දන්නවා. ඒක ඔහුගේ ව්‍යවහාර මාත්‍රයක් විතරයි.”

සාදූ! සාදූ! සාදූ!

ධම්ම පදය 9 - 10

Those Who Do Not Deserve the Stained Robe

(The Impure Are Not Worthy of the Robe)

අනික්කසාවෝ කාසාවං - යො වතථං පරිදහෙස්සති

අපෙතෝ දමසච්චෙන - න සො කාසාවමරහති.

කෙලෙස් කහට සහිත වූ, ඉන්ද්‍රිය දමනයෙන් හා ඇත්ත කීමෙන් තොරවූ යමෙක්

සිවුරක් දරන්නේ නම් ඔහු කිසිසේත් සිවුරට (කසාවතට) සුදුසු නැත.

9. Anikkasāvo kāsāvaṃ, yo vatthaṃ paridahissati

Apeto damasaccena, na so kāsāvam arahati.

One who wears the stainless robe
who's yet not free from stain,
without restraint and truthfulness
for the stainless robe's unfit.

The Wicked Monk Devadaththa

A group of people voted to present a costly robe to Devadatta, in preference

to the Elder Sāriputta. Some devout followers, seeing him wearing it, remarked

that he was not worthy of it. The Buddha explained that Devadatta had done

likewise in a previous life and explained who was worthy of wearing the robe of the Buddhas.

Explanation: A monk may be stained by defilements, bereft of self-control and awareness of reality. Such a monk, though he may wear the 'stained cloth' ( the monk's robe which has been specially coloured with dye obtained from wild plants), he is not worthy of such a saintly garb.

යො ච වන්ත කසාවස්ස - සී‍ලෙසු සුසමාහිතො

උපෙතො දම සච්චෙන - ස වෙ කාසාව මරහති.

කෙලෙස් කහට රහිත වූ, මනාකොට සීලයෙහි පිහිටි , ඉන්ද්‍රිය දමනයෙන් හා ඇත්ත කීමෙන් යුක්ත වූ යමෙක් සිවුරක් දරන්නේ නම් ඔහු ඒකාන්තයෙන් ම සිවුරට (කසාවතට) සුදුසුය.

Yo ca vantakasāv’assa, sīlesu susamāhito

Upeto damasaccena, sa ve kāsāvam arahati.

He who is purged of all stain, is well-established in morals

and endowed with self-control and truthfulness,

is worthy of the yellow robe.

Explanation: Whoever dons the 'stained cloth', being free of defilements, who is well conducted and tranquil within, having emotions under control and aware of reality, such a person is worthy of the sacred 'stained cloth'.